Vader, u heeft een Bril nodig

Vader leest.

Wij houden van lezen. Digitaal en analoog. Over het vaderschap zijn talloze boeken verschenen. De opvoedkundige boeken, daar blijven we liever een beetje bij uit de buurt. Voordat wij het misschien in de gaten hebben gaan we suggesties doen over hoe u de kinderen dient op te voeden en dat is eng.

Wij lopen, strompelen en rennen samen met u zij aan zij rond in het Vaderland. Het vaderschap bestaat toch voornamelijk uit de combinatie van afgaan op je gevoel en het goed kijken naar je kinderen. Scherpe hoeken en afgronden proberen we te vermijden en zo improviseer je jezelf er dag na dag doorheen.

Sommige schrijvers hebben die dagelijkse gang ontzettend goed op papier weten te krijgen. En wij mogen ons daar aan laven, vaders.

 

Vader Bril

Vandaag willen wij het graag even hebben over Martin Bril (1959-2009). Velen roemen de schrijver/columnist en chroniqueur om zijn talent om het kleine des levens zo beeldend te omschrijven. Een rotonde in Appelscha. Een dappere oude vrouw aan de overkant van de straat die er, zichtbaar overrompelt door het moderne leven, het beste van maakt.

Als je het leest, heb je het gevoel dat je er lijfelijk bij aanwezig bent. Om dat voor elkaar te krijgen is een talent vereist dat geschreven dient te worden met een hoofdletter T. Maar lees vooral ook eens zijn werk over Napoleon, wiens levenswandel hem mateloos fascineerde. Het in 2008 verschenen boek De kleine keizer laat zich in één adem uitlezen.

Foto: ©Hollandse Hoogte

Martin Bril was ook vader van twee dochters en daar schreef hij prachtig over in zijn dagelijkse column in De Volkskrant. In 2008 werden ze gebundeld in het boek Vader en dochters. Bril blijft ver weg van opvoedkundig advies noch verheerlijkt hij het ouderschap. Hij vertelt ons gewoon hoe zijn leven als vader van twee puberdochters eruit ziet. En dat is meer dan genoeg.

Zo zit hij midden op de dag een keer op een terras en ziet hij zijn dochter voorbij fietsen. Zij hoort daar eigenlijk niet te fietsen, ze zou na school direct naar huis komen. Dus hij betrapt haar feitelijk op een leugen maar tegelijkertijd geniet hij van dit onverwachte inkijkje in het, voor haar ouders geheime, leven van zijn dochter. Zoals de meester het zelf omschrijft:

“Ik was al blij genoeg dat ik haar zomaar voorbij mocht zien komen: een kostbare glimp van een leven waar ik bijna buiten sta, maar nooit helemaal, want ik ben haar vader.”

Kortom.

De essentie van het vaderschap, gevangen in 31 woorden.